Przejdź do głównej zawartości

Posty

Wyświetlanie postów z 2017

Dieta uboga w puryny

Odebrałam swoje wyniki badań i bardzo się zdziwiłam, że jednak nie są idealne. Kwas moczowy we krwi był podwyższony. Lekarz zalecił mi dietę ubogą w puryny i kazał brać Persen forte, żeby trochę odetchnąć. Mówię, że serce galopuje mi jak szalone -  no to betabloker. I do domu.

Do kardiologa poszłam po znajomości a i ortopeda badał mnie zaprzyjaźniony. Zaraz, zaraz... ortopeda? Tak, otóż okazuje się, że wysoki poziom kwasu moczowego we krwi może mieć skutki w postaci bóli reumatycznych. Choroba znana pod nazwą dny moczanowej albo powieściowej podagry atakuje najczęściej duży palec u stopy. Ale może też zająć inne stawy - w moim przypadku staw ramieniowy. Choć pewności nie mam - trzeba by pobrać płyn i go zanalizować, co się nie wydarzyło, ale odkąd jestem na diecie ubogiej w puryny (dedykowanej właśnie obniżeniu poziomu kwasu moczowego w organizmie) ból zelżał. Duży palec u stopy stał się jakby mniej czuły na ostre powiewy klimatyzacji (wcześniej jakby nie zauważałam, że faktycznie tro…

Days 8 to 30

Mogłabym wyliczać cechy swojego wyglądu, które w ostatnim miesiącu zaczęłam w sobie bardziej cenić. Ale ostatecznie skłaniam się ku jednemu, generalnemu wnioskowi - dobrze jest być.



Nie tyko wtedy, kiedy słońce opromienia twoją twarz, kiedy po ciele ślizga się chłodny, wieczorny wiatr. Także wtedy, kiedy czujesz pot spływający w upale po plecach a nogi bolą od wchodzenia pod górę. Wtedy, kiedy po ciężkim dniu w pracy zapadasz się w miękki fotel, albo gdy resztką sił wleczesz się do łóżka i opadasz w spokojną lekkość snu. Albo wtedy, kiedy budzisz się niewyspana/ny słysząc płacz syna i z piaskiem pod powiekami szukasz po ciemku butelki. Albo wtedy, kiedy małym palcem u nogi zahaczasz w środku nocy o walizkę. Kiedy czujesz zapach porannej kawy albo kiedy po lecie pełnym najlepszych lodów na świecie kupujesz spodnie o rozmiar większe.




Umiłowanie ciała łączy się nieodzownie z umiłowaniem życia i tego co robimy każdego dnia. Patrzenie na bliskich, miłość, obezwładniająca miłość - to coś, c…

Day 7

Lubię moje ciało kiedy... kąpię się. A w zasadzie zaraz po kąpieli, kiedy skóra na nowo oddycha. Sama kąpiel też jest szalenie przyjemna. Ciepło wody na skórze rozluźnia moje ciało i czuję wtedy, jakby ktoś zdjął z moich barków ogromny ciężar. Po chwili przyzwyczajam się do temperatury i miarowo zwiększam ją o kilka przekręceń kurka. I tak co chwila, aż z rury leci tuwimowski urkop a ja coraz szybciej oddycham.

Po wyjściu z wanny można spokojnie wszystko zaczynać od nowa. Takie to ciało gotowe na nowe przygody!

Days 3, 4, 5, 6

W moim ciele najbardziej lubię... swój mózg. Jest integralną częścią mojego ciała. I jestem z niego niesamowicie dumna. Ma unikalną budowę. Jest lekko nadpobudliwy, bo najwyraźniej potrzebuje więcej bodźców na rozruch niż inne znane mi mózgi. Ale jak już wystartuje to jako maszyna jest nie do zatrzymania. Kojarzy tak szybko, że aż para leci. Przyswaja wiedzę ekspresowo. A na dodatek dba o mój niezmiennie wysoki poziom humoru sytuacyjnego. Przy tym wszystkim sprawnie zawiaduje wszystkimi procesami życiowymi mojego organizmu. Mózg sprawia, że jestem, kim jestem. Po części kontroluje nawet mój temperament bo pięknie potrafi wyhamować, albo wręcz przeciwnie - nie nadąża za popędliwością serca i pozwala mi uwolnić całą tę drzemiącą we mnie ekspresję. Uwielbiam swój mózg.

Pozostając w obrębie głowy... lubię też moje włosy. Dużo czasu zajęło mi pogodzenie się z wrażliwymi na wilgotność pędami, które po przebudzeniu niezmiennie dają mi look Diany Ross. Moje włosy to po prostu lata 80-te. Bez r…

Day 2

W swoim ciele najbardziej lubię... swoje dłonie. Chyba dlatego, że widzę je wtedy, gdy podbijają świat. Patrzę na palce zaciskające się kurczowo na kierownicy, na zgrabne paznokcie pomalowane na piękny kolor, jak trzymają kubek z kawą albo uwijają się w ukropie po klawiaturze komputera.

Lubię patrzeć na swoje dłonie, kiedy wyrabiam ciasto, kroję, obieram, kiedy sprawnie coś zawijają albo zagniatają, są umazane oliwą z sałatki albo kleją się od słodkiego budyniu. Lubię, kiedy zanurzam dłoń w misce z mąką, kiedy pozwalam ziarenkom soczewicy oblec moją rękę z każdej strony. Te dłonie karmią całą moją rodzinę, wyczarowują przepiękne posiłki, układają pomidorki w sałatce, układają truskawki na cieście i kroją czekoladę do muffinek. Marynują mięsa, obierają rybę na obiad. Są wszechmocne.

Ale najbardziej lubię swoje dłonie (a w szczególności jedną dłoń), kiedy czuję w niej drugą, malutką rączkę mojego dziecka. Dzisiaj ta dłoń asekurowała małą dziewczynkę w drodze na jej pierwsze w życiu zako…

Simple pleasures - 30 days challenge

Ciało, ciało, ciało! Ostanio za dużo się tym przejmowałam. A może właśnie za mało? Skupiłam się na objętości i kondycji zapominając o czym to ciało świadczy. Przeczytałam gdzieś, że jak uda nam się połączyć ze swoim ciałem to ono zacznie nam się opłacać za bezwarunkową miłość i akceptację, którą powinniśmy je darzyć.



Ale jak się z tym ciałem na powrót zjednoczyć? Piszę "na powrót", bo przecież kiedyś nie mieliśmy problemów związanych z ciałem i kompleksami. To było mniej więcej wtedy, kiedy umieliśmy czerpać czystą przyjemność z lektury, myśleć ponad podziałami i przyjmować świat takim, jaki jest, z niegasnącym zachwytem. Czyli wtedy, kiedy byliśmy mali.

Patrzę na swoją córkę, na swojego syna, i widzę ile radości czerpią ze swojego ciała i jak ciałem pięknie wyrażają emocje. Chyba to właśnie czyni dzieci tak rozkosznymi. Mój mały chłopiec wprost cudownie wyciąga swoje roszczeniowe rączki i zamiast wołać wciąż i wkoło "daj, daj" zaciska nieustannie piąstki jakby już…

Dzień Ojca

Dzień Ojca to takie nietypowe święto. Do tego stopnia, że mój własny tata ze zdziwieniem odnotował życzenia składane mu 23 czerwca. Tak nagle? Jak to tak? Przecież nigdy dnia taty się nie obchodziło. A przynajmniej nie hucznie. A już z pewnością nie przez córki. Dzień Matki to wiadomo, że się należy - cały ten poród, zarządzanie rodziną, ostry chów nakazów i zakazów grzmiących codziennie z jej kuchennego azylu - a niech ma, jeden dzień w roku. Ale ojcu to już świętować nie wypada, bo i kiedy on w tym domu bywa, skoro ciągle w pracy? A jak nie w pracy... to co z niego za ojciec?

Kiedyś ojca traktowało się nomen omen po macoszemu. W zasadzie mógł spokojnie, ze swojego fotela przed telewizorem, obeserwować jak stopniowo zmniejsza się jego władza w rodzinie. Ojcowie akceptowali, że w życiu mają wpływ na coraz mniej rzeczy, a władzę przejmują kobiety - meble, ubrania, nawet jego ubrania, kuchnia, dzieci - cały dom (a co za tym idzie całe życie) było w nieformalnym władaniu kobiety. A on mi…

Juna Rose - marka plus size

Juna Rose to marka ubrań dla dziewczyn o moich kształtach. Kiedy przypadkiem w Fashion House (outlet) odkryłam sekcję z tymi właśnie ciuchami od razu zakochałam się w prawie każdej bluzce i z euforią przymierzałam niezliczone topy ukrywające sprytnie wystający brzuszek czy moje znienawidzone bingo wing na ramionach. Kupuję je do tej pory - kiedy mam przerwę w pracy wyskakuję na mały rekonesans i często wrazam z jakimś cudeńkiem za mikro ilość pieniędzy (bluzka za 25-30zł? To taniej niż w Lidlu!).



Co jest fajnego w ubraniach Juna Rose?

Chyba najlepiej służy im idea projektowania ubrań pod konkretną figurę - figurę plus size, dodajmy. To nie tak, jak w sieciówkach - po prostu rozszerzają rozmiarówkę do 50-tych rozmiarów bez pomyślunku jak osoba z brzuszkiem wyglądać będzie w topie zaprojektowanym dla płaskiej XS-ki. Juna Rose to modele, które nadwagę klientek mają wpisaną w styl i dlatego wyglądają na osobach krąglejszych o wiele lepiej niż po prostu XXL z Reserved.


Sekcje plus size w sie…

Płyty, które ratują mnie w drodze do pracy (i z pracy)

Znacie to - wiatr we włosach (albo klima), muzyka na full i pobłażliwe spojrzenia kierowców na światłach? Tak... są piosenki, przy których każdemu się zdarza. Śpiewać przy otwartym oknie z Whitney Houston i narobić sobie siary jakimś kiepskim kawałkiem słuchanym nieprzyzwoicie głośno. Mam tak i ja.

Zwłaszcza ostatnio, kiedy radio nie daje rady, co chwila słychać tam reklamy albo te same imprezowe hity (dla maluchów i dla starszaków), zdarza mi się odpłynąć przy płytach, które pętają się po aucie. Niezliczone ilości kompaktów i manewrowanie nimi doprowadza do szału każdego, a już mnie w szczególności, ale co tam - niezmiennie zaopatrzam się w kolejne czekając tylko, aż w moim aucie uda się zainstalować Spotify.

Lato już oficjalnie wyszło z kalendarza, świeci mi prosto w oczy, kiedy jeżdżę dziennie 45km w jedną stronę do pracy. A ja słucham. Słucham różnie - czasem tak, że Vin Diesel by się nie powstydził, czasem słucham "na hipstera" a czasem "na intelektualistkę" -…

5 świetnych książek, które najwięcej Cię nauczą

Zauważyłam ostatnio specyficzny zwrot w literaturze. Na półkach księgarskich coraz częściej pojawiają się książki, które w popularnonaukowy sposób opisują skomplikowane, naukowe rzeczy. Przygotowałam dla Was listę 5-ciu tytułów, które przy całej swojej akademickości są po prostu... przyjemne do czytania. Uczą, bawią, ale przede wszystkim są świetnie napisane.



SAM KEAN, DZIWNE PRZYPADKI LUDZKIEGO MÓZGU

Świetna, po prostu świetna. Zawiera opowieści o różnych chorobach neurologicznych. Książka nie jest jednak nudnym leksykonem przypadków, ale zbiorem ciekawych, fabularyzowanych opowieści o pierwszych przygodach neurochirurgii. Znajdziemy tam opowieści o francuskim królu, któremu kopia przebiła się przez oko albo o pierwszej sekcji mózgu i skandalu, który się tworzył wokół tak bezczelnego pomysłu. Książka opowiada o postaciach, które doskonale znamy z historii (pisarze, prezydenci, królowie), ale znajduje miejsce też na historie nieznanych zupełnie ludzi, którzy pchnęli neurochirurgię na j…

Dlaczego nie wyjdę w kostiumie na plażę?

"Wysokie Obcasy" rozpoczęły ostatnio akcję Ciało gotowe na plażę. Zaczęło się od Instagrama, gdzie taki sam hashtag (#ciałogotowenaplaze) opisywał zdjęcie kobiet w kostiumach kąpielowych. Kobiety na fotografii są normalne: wyższe, niższe, grubsze, chudsze. Nie ulegają presji idealnego ciała i do tego samego zachęcają też innych. Akcja #cialogotowenaplaze ma na celu pokazanie polskim kobietom, że ciało, a w szczególności ich ciało, to nie coś co powinno nas ciągnąć w dół uwioszonymi do ud kompleksami. To coś, co powinno dawać nam siłę i dumę.

Dlaczego nie wemę udziału w akcji #ciałogotowenaplaze

Bo się wstydzę. Jestem superbohaterką, która swoim własnym ciałem wyprodukowała dwa, żywe, idealne stworzenia. W ciąży byłam wielorybem, potem znów wróciłam do swojego rozmiaru, w kolejnej ciąży znów byłam orką, powoli podnoszę się z tego szoku. Moje ciało jest dość funkcjonalne... Służy do przenoszenia - dzieci (kiedy niosę je kilometrami, często dwójkę), zakupów (czasem z dziećmi na …

Eat season-ably

Kiedyś już pisałam o korzyściach płynących z jedzenia sezonowo dostępnych warzyw i owoców. Zamiast jednak linkować teksty, z których nie wrócicie już tutaj - streszczę Wam: JEST TANIEJ I ZDROWIEJ.



Taniej, bo produktów nie trzeba specjalnie chodować. A zdrowiej, bo nie podlegają obróbce termicznej i transportowi. Jedzenie świeżo rosnących na polu botwinki, brukselki, kalafiora sprawi, że odciążymy portfel. Odejdziemy też od nieśmiertelnej pomidorowej i rosołu. Tyle niesamowitych potraw kryje się w produktach regionalnych i sezonowych! Zwykła jajecznica z dodaną w czerwcu cukinią pachnie latem i kojarzy się z wycieczkami za miasto. Krem z zielonych czy białych warzyw też smakuje inaczej - dodaje wigoru, ożywia, sprawia, że czujemy się pełni energii. A zwykłe, wieczorne kanapki w końcu mogą odetchnąć od pomidora i szynki z serem. Można je w końcu ozdabiać różnymi rodzajami sałat i warzyw. Do filmu chrupać zamiast chipsów zieloną kalarepkę - bezcenne.

Podam Wam kilka gotowców, które sami …

Slow life starter pack

Slow jest dla bogaczy. Kto, no kto - pytam się - ma kasę na niespieszne delektowanie się pięknem otaczającego nas świata i szeroko pojętym lifestyle'm? Bogaci. Biedni to frankliniści, którzy wstają na pierwszą zmianę, muszą zwyczajnie zarabiać. A potem styrani wracają do domu. Ja należę do tej drugiej grupy. Ciężko mi więc zatrzymywać się nas niezapominajką i z emfazą wzdychać nad cudem natury.



Mimo wszystko slow life nie jest taki do końca niemożliwy do zrealizowania. Da się - nawet nie będąc Agatą Młynarską w luksusowych kurortach nad Bałtykiem (tak... minusem slow life jest słaby przyrost newsów i odwołania do afer sprzed roku). Przedstawiam Wam Slow Life Starter Pack, który możecie stworzyć samodzielnie:
Aplikacje w telefonie
Wystarczy usunąć wszystkie, pochłaniające nas czas aplikacje. Wg najnowszego raportu COMSCORE w ciągu trzech ostatnich lat czas, który spędzamy przy telefonach wzrósł o 99%! Przeciętna osoba spędza "na telefonie" 2h 51min. 


Wyraźnie (nooo, mniej …

Slow life, slow blogging

Slow life to jeden z najnowszych trendów. Ludziom chyba nudzi się pośpiech. Masowo przestawiamy się na minimalizację bodźców i cenimy sobie spokój powolnego leniuchowania. A może to tylko ja?

Szybkość życia wiąże się bezpośrednio z bodźcami, których dostarczają nam media. Nasza głowa zaabsorbowana jest wszystkimi docierającymi do nas obrazami i w końcu mówi "DOŚĆ!". Wyobraźmy sobie ile obrazów dziennie odbiera nasz mózg:

1. Wstajemy rano, ogarniamy rzeczywistość. Robimy śniadanie, wybieramy ciuchy do pracy, pakujemy torebkę i w drogę. Czy na pewno? A gdzie niespieszne przeglądanie Instagrama albo poranna prasówka? Od pierwszych chwil rannych karmimy się obrazami (o ile oczywiście nie musimy gdzieś gnać już, teraz, natychmiast... bo się spieszymy...).

2. Chwilę później siedzimy już w samochodzie. Jeśli idziemy do pracy to pół biedy, ale podróż jakąkolwiek formą transportu kołowego zdecydowanie zwiększa ilość dopływających do nas bodźców. Obrazy za szybą zmieniają się z prędko…

Storytelling czyli Barbie doll

Barbie jest fajna. Niektórzy twierdzą, że nie jest, ale ja osobiście uważam że Barbie jest całkiem wporzo. A uświadczam tego motywu nad wyraz często, odkąd moja córka skończyła trzy lata. Inaczej niż u Ruby Soho, u nas przygoda zaczęła się bardzo dawno temu pewnym... fail start'em.

Kiedy Polka była bardzo, bardzo mała mój tata, a Poli dziadek, kupił jej,  w akcie niekontrolowanej, dziadczynej miłości lalkę Barbie. Ojciec mój od lat jest wiernym miłośnikiem Marilyn Monroe więc kierowany własną estetyką wybrał dla swojej wnuczki blondynkę o iście kalifornijskiej urodzie. Pola miała półtora roku i nie miała jeszcze wyrobionego w tej kwestii zdania, więc niewiele myśląc zdarła z lali różową kieckę (która momentalnie zaginęła) i zatargała dziewczynę  do wanny, jak przystało na surferską urodę Barbie. Bezimienna, plastikowa piękność pętała się od tego czasu tu i ówdzie, głównie naga, niewpisując się specjalnie w zabawy małej dziewczynki. Pewnego dnia trafiła do kosza z zabawkami, które …

Facebook, blog i Instagram. Rzecz o prywatności w Internecie

Minęły blisko dwa miesiące, odkąd pisałam tu po raz ostatni. Wiele zmieniło się od tego czasu, ale z perspektywy bloga to nieistotne. Ważne jest blogowanie per se i poczucie winy z tym związane. W zasadzie to będzie tekst nie tyle o blogowaniu, co o pisaniu w Internecie w ogóle. Czytajcie uważnie, bo może i Was to dotyczy.

Facebook

Ciągle natrafiam na teksty o nadużyciach na Facebooku. Wszechobecne "chore dzieci" wyłudzają kasę, profile zmieniają właścicieli a nas atakuje wszechobecny spam. W pracy prowadziłam kilka miesięcy temu serię lekcji o networking i social media. Większość z moich uczniów nie ma Facebooka bądź korzysta z niego sporadycznie. Nie wiedzieli więc na temat tego medium tyle co ja - w jaki sposób wyświetlają się reklamy, jaki mają klucz materiały reklamowe. Dlaczego widzimy posty niektórych znajomych, a innych w ogóle nie. Czy Wam też się wydaje, że na Fejsie istnieje tylko niewielka garstka Waszych znajomych, a reszta to nieaktywni stalkerzy. Nic bardziej m…

Przeziębienie matki nigdy się nie kończy

Wszyscy są przeziębieni. Wiem. Grypa szaleje, ale w moim świecie i tak "ja mam gorzej". A nawet nie tyle sama ja, co po prostu matka. Przeziębiona matka - dodam.

Pamiętacie tę reklamę "Alicjo, wezmę sobie wolne, poradzisz sobie?" - mówi mama do rozbrykanej czterolatki? Cóż, jak powszechnie wiadomo mama nie ma wolnego i nie może po prostu wyleżeć choroby w łóżku, dlatego mimo, że w krzyżu łupie a z nosa wylewa się ocean kataru - trzeba jakoś to przetrwać, a łatwo nie jest. Oj nie!

Drzemka
W pracy ledwo ciągnę. W jednej firmie włączają klimę na 20 stopni i nawiew ustawiają prosto na moje plecy (akurat dzisiaj sobie wymyśliłam dekoracyjną, cienką bluzeczkę - psia jego mać). Po trzech godzinach zmieniam lokalizację na biuro kierownika, gdzie kaloryfer wygrzewa ze 30 stopni. Zakatarzony nos, podrażnione spojówki, zmiana temperatur - wszystko to sprawia, że mogłabym robić za plakat reklamujący leki na przeziębienie. Twarz mam tak czerwoną, jakbym się przewróciła pyskiem n…

Jak mieć szklankę do połowy pełną?

Styczeń - miesiąc skrzący się blaskiem noworocznych postanowień i przecenionym po sylwestrze brokatem. Tak, jak hucznie się zaczyna - równie głośno hamuje w połowie i do końca sączy się już żenującą konsternacją, że wraz z kolejnym rokiem niewiele się zmienia. A na dodatek lodowa skorupa pokrywa ziemię (i wszelkie odruchy matki-dwójki-dzieci), więc trudno w zasadzie zrobić cokolwiek (i mówiąc "cokolwiek" mam zaiste na myśli jakąkolwiek czynność - od wstania z łóżka po różniczkowanie pod całką).
Mogłabym z powodzeniem zrobić listę rzeczy, których nie zrobiłam. Choć byłaby to bardzo zabawna lista, to obawiam się, że zbyt ostatnio popadłam w blogowe malkontenctwo, by poddawać rewizji swoje "faile". Zamiast tego postanowiłam pałać dumą i epatować sukcesem, bo bądź co bądź - codziennie dokonuję cudów i najwyższy czas pochwalić się, jaką jestem superbohaterką.
7-9.01.2017 Weekend na uczelni. Żeby dzieciaki nie siedziały zamknięte w mieszkaniu decydujemy, że weekend w Wiśl…